In juli 2008 werd ik gebeld door een zwangere dat ze een Doula zocht en of ik langs wilde komen. Ze was in januari 2009 uitgerekend. We maakten een afspraak voor begin september. Tijdens het kennismakingsgesprek vertelde ze me dat ze een verleden had van seksueel misbruik. Tijdens de geboorte van de 2 kinderen had haar verleden haar behoorlijk parten gespeeld en de laatste kraamverzorgster had haar geadviseerd bij een evt. volgend kindje een Doula in te huren. We hadden een intensief gesprek en bespraken uitgebreid de mogelijkheden. Ik gaf hun een week bedenktijd om te beslissen of ze me als Doula wilden hebben. De volgende dag al belde ze op om te zeggen dat ze heel graag met me verder wilden. Ik ging op zoek naar het boek “When survivors give birth” van Penny Simkin en verdiepte me in de bijzondere situatie. Tijdens de gesprekken die we voerden werd duidelijk dat mevrouw tijdens de eerdere bevallingen was uitgetreden (bewustzijn verlaat het lichaam, een overlevingsmechanisme wat veel voorkomt bij misbruikte vrouwen). De partner kon hier goed mee omgaan, maar had ook behoefte aan extra steun. We hebben een intensief voortraject gehad.
Op zondagavond belde ze dat de weeën waren begonnen en of ik wilde komen. De verloskundige was ook onderweg. Het was rond 10 uur ’s avonds en de verloskundige constateerde 1 cm ontsluiting. Voor mevrouw was het duidelijk dat het begonnen was. De verloskundige ging weer naar huis en ik bleef bij het stel. Ik stelde voor om onder de douche te gaan om zo wat meer ontspanning te bereiken. Ik bleef binnen gehoorafstand en hoorde dat de weeën goed doorzetten, maar dat ze nog goed op te vangen waren. Na het douchen wilde de partner graag even rust nemen. Mevrouw en ik bleven samen beneden en “doken in de weeën”. Tussen de weeën door praatten we over van alles en nog wat. De gesprekjes werden echter steeds korter en al snel praatte ze helemaal niet meer. Na een uurtje rusten kwam partner weer beneden. Precies op het juiste moment. De weeën waren behoorlijk pittig en de hormonen deden goed hun werk. Mevrouw begon in trance te raken, maar ging (ik denk daardoor) ook uittreden. De partner moest alle zeilen bijzetten om zijn vrouw in het “hier-en-nu” te houden, waar hij overigens goed in slaagde. Ik vond dat de bevalling in een stroomversnelling raakte en stelde voor om de verloskundige weer te bellen. Het was 1.15 uur toen ze arriveerde. Ze informeerde naar de wens van mevrouw omtrent het breken van vliezen. Ze wilde graag dat de vliezen zouden worden gebroken. Ze wist uit ervaring dat dan de ontsluiting snel zou volgen. De verloskundige voelde 4 cm ontsluiting en brak volgens afspraak de vliezen. Het was toen half 2. 5 minuten later voelde mevrouw persdrang. Ik hielp haar het puffen op te pakken en dat ging heel goed. Ze bleef de weeën heel goed puffend opvangen. Af en toe kon ze niet voorkomen dat ze wat meeduwde.
Op een gegeven moment stelt de verloskundige voor dat ze wel alvast wat op de rug kan draaien. Zonder te voelen heeft de verloskundige volgens mij al lang in de gaten dat de ontsluiting volledig is. “Doe maar je kin op de borst” zegt ze. Moeder perst nog niet, ze blijft gewoon lekker puffen. “Kijk me eens aan”, zegt de verloskundige dan. “Je baby komt er al aan, je moet nu goed naar me luisteren”. En terwijl mevrouw de persweeën weg blijft zuchten en in onze handen knijpt, zie ik haar vagina langzaam open gaan en de haartjes tevoorschijn komen. Heel langzaam wordt het hoofdje geboren, zonder actief meepersen. De weeën doen hun werk. De navelstreng zit 1 maal om het nekje van de baby en de verloskundige wikkelt die voorzichtig af. Dan moedigt ze mevrouw aan om wat druk mee te geven en dan glibbert de baby er zo uit. Vol verwondering kijken de verloskundige en ik elkaar aan. Wat een bijzondere geboorte.
Op zondagavond belde ze dat de weeën waren begonnen en of ik wilde komen. De verloskundige was ook onderweg. Het was rond 10 uur ’s avonds en de verloskundige constateerde 1 cm ontsluiting. Voor mevrouw was het duidelijk dat het begonnen was. De verloskundige ging weer naar huis en ik bleef bij het stel. Ik stelde voor om onder de douche te gaan om zo wat meer ontspanning te bereiken. Ik bleef binnen gehoorafstand en hoorde dat de weeën goed doorzetten, maar dat ze nog goed op te vangen waren. Na het douchen wilde de partner graag even rust nemen. Mevrouw en ik bleven samen beneden en “doken in de weeën”. Tussen de weeën door praatten we over van alles en nog wat. De gesprekjes werden echter steeds korter en al snel praatte ze helemaal niet meer. Na een uurtje rusten kwam partner weer beneden. Precies op het juiste moment. De weeën waren behoorlijk pittig en de hormonen deden goed hun werk. Mevrouw begon in trance te raken, maar ging (ik denk daardoor) ook uittreden. De partner moest alle zeilen bijzetten om zijn vrouw in het “hier-en-nu” te houden, waar hij overigens goed in slaagde. Ik vond dat de bevalling in een stroomversnelling raakte en stelde voor om de verloskundige weer te bellen. Het was 1.15 uur toen ze arriveerde. Ze informeerde naar de wens van mevrouw omtrent het breken van vliezen. Ze wilde graag dat de vliezen zouden worden gebroken. Ze wist uit ervaring dat dan de ontsluiting snel zou volgen. De verloskundige voelde 4 cm ontsluiting en brak volgens afspraak de vliezen. Het was toen half 2. 5 minuten later voelde mevrouw persdrang. Ik hielp haar het puffen op te pakken en dat ging heel goed. Ze bleef de weeën heel goed puffend opvangen. Af en toe kon ze niet voorkomen dat ze wat meeduwde.
Op een gegeven moment stelt de verloskundige voor dat ze wel alvast wat op de rug kan draaien. Zonder te voelen heeft de verloskundige volgens mij al lang in de gaten dat de ontsluiting volledig is. “Doe maar je kin op de borst” zegt ze. Moeder perst nog niet, ze blijft gewoon lekker puffen. “Kijk me eens aan”, zegt de verloskundige dan. “Je baby komt er al aan, je moet nu goed naar me luisteren”. En terwijl mevrouw de persweeën weg blijft zuchten en in onze handen knijpt, zie ik haar vagina langzaam open gaan en de haartjes tevoorschijn komen. Heel langzaam wordt het hoofdje geboren, zonder actief meepersen. De weeën doen hun werk. De navelstreng zit 1 maal om het nekje van de baby en de verloskundige wikkelt die voorzichtig af. Dan moedigt ze mevrouw aan om wat druk mee te geven en dan glibbert de baby er zo uit. Vol verwondering kijken de verloskundige en ik elkaar aan. Wat een bijzondere geboorte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten