Afgelopen dinsdag 6 maart werd "mijn zwangere" ingeleid in het CWZ in Nijmegen. Ik had 's ochtends de kinderen naar school gebracht en was daarna mijn "doula-tas" klaar gaan maken. Alles stond klaar, ik hoefde alleen nog maar op telefoon te wachten. Ik ben gezellig met mijn zieke echtgenoot koffie gaan drinken en ja hoor, om 10.00 uur ging de telefoon. De a.s. papa meldde mij dat er matige weeen waren om de 5 minuten en dat het misschien slim was als ik die kant op zou komen. Ik ben in de auto gestapt en naar Nijmegen gereden. Onderweg kwam ik nog wel wat vertragende obstakels tegen zoals een tractor op de weg, wegwerkers die de weg versperren en een overvolle parkeerplaats bij het ziekenhuis. Uiteindelijk stond ik even voor 11.00 uur voor de juiste kraam-suite. Even een paar keer diep in- en uitademen, want je wilt niet als een hijgend paard binnen komen. Als ik binnen kom ligt ze aan het CTG en zijn er 2 verpleegkundigen en 2 artsen in de (kleine) ruimte aanwezig. Ik stel me aan iedereen voor als "Teddy Roorda, ik ben de doula". Er wordt 3 cm ontsluiting geconstateerd en de barende is erg blij met dit goede nieuws. Ze praat nog tussen de weeen door en meestal betekent dat dat de weeen nog goed te doen zijn. Dit verandert echter al snel. De weeen komen ook vlot sneller op elkaar en duren langer en doen meer pijn. Ik voorzie de barende van slokjes drinken, frisse snoepjes en geef vooral veel complimentjes. Ze doet het echt hartstikke goed. Ze blijft heel goed diep in de buik ademen en is ondertussen in de trance aan het raken. Tegen 12.00 uur zijn de weeen echt pittig en geeft ze ook aan een drukgevoel te hebben. Ik waarschuw de verpleging door op de rode knop te drukken. Ze willen de barende weer aan het CTG apparaat hebben, maar men kan de hartslag van de baby niet vinden en de barende ervaart het hele verhaal als bijzonder pijnlijk. Als even later de arts komt toucheren blijkt ze ruim 8 cm ontsluiting te hebben, die vordert onder de vingers van de arts. Er mag geperst gaan worden. Weg is de trance. Ineens zie ik daar een heel alerte barende vrouw, die zich afvraagt wat de arts nog met haar vinger doet daar in die vagina. En wat gaat ze met die spuit doen? Dan komt er echter een wee aan en kan ze gaan persen. Ik sta aan het hoofdeinde en ondersteun het hoofd van de barende. "Gaat goed hoor meid, je doet het hartstikke goed". Na 2 persweeen en veel zuchten wordt er een prachtig meisje geboren. Haar hoofdje vol met zwarte haren. Het is dan half 1 in de middag. Een supersnelle en mooie bevalling.
En de doula... die was aanwezig en dat was genoeg. Toen moeder en kind beiden gevoed en wel weer lekker lagen kon deze doula weer huiswaarts keren. Vol met adrenaline en een enorme ervaring rijker. Wat een geweldig beroep!
Eigenlijk is het wel een bijzondere combinatie. Zorg verlenen op een heel bijzonder en emotioneel moment en tegelijkertijd ook een zakenvrouw zijn. 
