Vrouwenkracht

Soms sta je als doula verbaasd over de (veer)kracht die vrouwen bezitten. Zo begeleidde ik een vrouw die (zwanger van de tweede) behoorlijk teleurgesteld was in de medische zorg rondom haar. Ze voelde zich niet serieus genomen door artsen en verloskundigen en vond het lastig om zich door hun te laten begeleiden tijdens de bevalling. Mevrouw was van haar eerste bevallen dmv een keizersnede en had dat als heerlijk pijnloos ervaren. Dat wilde ze nu wel weer. Maar dat zat er helaas voor haar niet in. Ze besloot op zoek te gaan naar een doula en vond mij. Het klikte en in korte tijd (het was vakantietijd) werkten we aan een geboorteplan. Ik ging met haar mee naar het ziekenhuis om daar het plan met haar arts te bespreken. Deze stond er voor open en toonde zich geinterresseerd in de doula. Het geboorteplan werd opgenomen in het medisch dossier. Ook werd er uitvoerig gesproken over de wens tot pijnbestrijding. Dat zou geen problemen moeten geven. Na een zwangerschap van bijna 42 weken zou er op zaterdagochtend ingeleid gaan worden. Echter, die vrijdagavond begonnen de weeen spontaan en werd ik 's nachts om half 4 gebeld met de vraag om naar het ziekenhuis te komen. Toen ik daar aankwam zag ik een sterke vrouw die zeer geconcentreerd haar weeen aan het opvangen was. Als de arts vervolgens toucheert blijkt er al 5 cm ontsluiting te zijn en is de baarmoedermond al helemaal week. De arts verwacht dat de bevalling spoedig zal verlopen. De mogelijkheden tot pijnbestrijding worden nu uitvoerig besproken. Na weer een aantal weeen zegt ze dat ze het zonder pijnbestrijding gaat doen. Voor haar wegen de voordelen niet op tegen de nadelen. Haar man is super trots op haar! De bevalling vordert snel en na hele pittige weeen heeft ze rond half 7 volledige ontsluiting. Na 3 kwartier in bed persen gaat de arts overstag en mag mevrouw toch op de baarkruk. Nu kan het echte teamwork beginnen. Nog 3 kwartier verder wordt er een mooi meisje geboren. Een enorm gevoel van trots glijdt over me heen. Deze vrouw die zoveel twijfels had bij een natuurlijke bevalling heeft haar kindje volledig op eigen kracht op de wereld gezet. Dat noem ik nou GIRLPOWER oftewel vrouwenkracht!

Soms gaat het anders...

Als doula bespreek ik met de mensen die ik begeleid hun wensen en verlangens rondom de bevalling. Die wensen en verlangens worden samengevat in een geboorteplan. Een wensen-scenario voor hoe het stel idealiter zou willen dat de bevalling verloopt. Tijdens de bevalling houd ik dan in de gaten dat er rekening gehouden wordt met de speciale wensen van het stel.

Maar soms gaat het anders....

Bijvoorbeeld bij een leuk jong stel dat ik begeleidde. We hadden uitgebreid gesproken over hun bevalling en ze hadden me het geboorteplan gemaild. Tot ik ineens op zondag (nog ver voor de uitgerekende datum) een sms kreeg : "vannacht is onze zoon dmv een spoedkeizersnede geboren". Ik schrok, mevrouw was pas 32 weken zwanger. Na telefonisch contact met de verse vader begreep ik dat de vliezen waren gebroken en dat er bij zijn vriendin een infectie was ontstaan en dat de baby met spoed gehaald moest worden. Gelukkig ging het met de baby goed en zijn vriendin was ook aan de beterende hand. Daar sta je dan met je geboorteplan. In dit geval heeft de moeder al haar wensen en ideeen los moeten laten omdat haar baby in gevaar was.

Vorige week ging ik op kraambezoek. De baby hadden ze 6 weken na de geboorte mee naar huis kunnen nemen. Ondanks dat er qua bevalling alles "verkeerd" was gelopen was er toch 1 ding wat direct zonder problemen goed verliep. De borstvoeding. Direct na thuiskomst heeft S. haar zoon aan de borst gelegd en hij dronk alsof hij nooit anders gedaan had. Terwijl ik gezellig op de bank zat te kletsen lag de baby heerlijk bij zijn moeder aan de borst. Ze zagen er beiden zeer tevreden uit.

Een kaars

Voor mijn lieve collega Caren

......

Interview voor www.oeiikgroei.nl

Tijdens mijn vakantie kreeg ik een e-mail van de redactie van http://www.oeiikgroei.nl/ met het verzoek om een interview te geven. Na een telefoontje met de redactrice werd me duidelijk dat het hun bedoeling was om regelmatig een "expert van de maand" op te voeren op de website. Ze gaf aan dat ze juist mij benaderd had vanwege mijn begeleiding bij borstvoeding en dat ze daar het interview ook op wilde richten. Je kunt het resultaat van dit interview zelf lezen op hun website http://www.oeiikgroei.nl/expertcolumn.asp?id=376

Nieuwe wereldburger

Op zaterdag 30 juni was ik getuige van de geboorte van een nieuwe wereldburger. Het was een pittige bevalling en de a.s. moeder moest alle zeilen bijzetten om tot een goed einde te komen. Het begon er al mee dat ze al twee nachten voorweeen had waar ze niet van kon slapen. De 3e nacht was ze dan eindelijk echt aan het bevallen, maar ondertussen behoorlijk moe. Ik was actief als doula betrokken bij deze bevalling vanaf vrijdagavond 23.45 uur. Ik heb de a.s. moeder vooral kunnen steunen door mijn aanwezigheid en betrokkenheid. Alleen als ik even moest plassen liet ik haar even aan de aanwezigheid van iemand anders over, verder was ik continue aanwezig. De a.s. vader was ook aanwezig, maar kwam pas echt in actie toen de bevalling al zijn einde naderde. Toen was hij echter ook zo betrokken dat de moeder toch veel aan hem gehad heeft. Uiteindelijk is zaterdagmiddag om 12.37 uur een prachtige dochter geboren. Ondanks meconiumhoudend vruchtwater én een vacuumverlossing mochten de ouders toch het eerste uur ongestoord van hun dochter genieten. De verpleegkundige en ik hebben geholpen bij het aanleggen van de baby, wat wel wat geduld vereiste. Doordat de baby in het vruchtwater had gepoept was ze wat misselijk. De vaccum vervolgens zorgde voor hoofdpijn bij de baby. Dan zou ik ook niet willen drinken.

Ik was uiteindelijk zaterdagmiddag om 15.00 uur thuis. Ik had er toen bijna 36 uur zonder slaap opzitten. Dat was wel zwaar. Ik was ontzettend moe. Een nacht goed slapen doet echter toch wel heel veel.

Nu eerst vakantie en dan na de vakantie weer wachten op de volgende bevalling. Ik kijk er nu al weer naar uit.

Wachten op.....

Wachten. Dat is wat wij doula's nogal eens doen. De zwangere in kwestie waar ik nu op wacht is morgen 41 weken zwanger. Dat valt op zich natuurlijk best mee. Kan nog wel een weekje duren en de zwangere voelt zich goed. Van mij mag ze echter vandaag of morgen gaan bevallen. Waarom? Mijn echtgenoot heeft a.s. weekend zijn jaarlijkse "kamperen-met-vriend" weekend. En deze liefhebbende echtgenote gunt haar man zijn uitje. Alleen komt het komend weekend misschien wel heel slecht uit. Dus, deze doula heeft voor al haar kinderen (3 stuks) logeeradresjes geregeld. De oudste gaat (als het goed is) naar een vriendje in de buurt. De jongste twee ga ik zaterdagochtend naar twee verschillende vriendjes brengen, die wel de zelfde richting uit wonen. Tja, en dan zul je zien dat mijn zwangere nog steeds niet gaat bevallen. Dan zit ik een heel weekend in mijn eentje in een leeg huis. Wat zal ik een boel op kunnen ruimen zeg. Ik heb zelf nl. enorme last van nesteldrang.

Certificaat

Zaterdag 2 juni was een spannende dag voor een aantal doula's in spé (waaronder ikzelf). De eindtoets voor de opleiding tot doula stond voor die dag op het programma. Gelukkig krijgen we nog dezelfde dag uitsluitsel wat de spanning enigszins draaglijk maakt.

Ik ben deze ochtend als derde aan de beurt om samen met twee docenten een casus te bespreken. Ik voel me heel rustig, beetje gezonde spanning, en heb een prettig gesprek met de twee docenten over de voorliggende casus. Ik ben een doula en daar kan deze toets eigenlijk niks meer aan veranderen. Toch is het een beetje spannend. 's Middags om 15.00 uur heeft iedereen zijn toets gehad en we worden om de beurt naar binnen geroepen voor het eindgesprek en de uitslag. Als ik binnenkom zie ik twee blije gezichten en krijg direct de uitslag: "GOED". Ik ben blij en mijn hart maakt een sprongetje. Ik kan met een gerust hart verder mijn praktijk gaan voortzetten en uitbreiden. De docenten zijn heel positief! Nu nog 1 thuisbevalling begeleiden en dan ban ik een gecertificeerde doula.

Helaas krijgt 1 van de kandidaten geen goede uitslag. Zij mag later nog herkansen. Met alle geslaagden en de twee docenten gaan we die avond lekker uit eten. De champagne moet ik helaas overslaan, want er staat een zwangere "op springen" en dus kan ik me geen alcohol veroorloven.

Koniginnedag 2007

In de vroege ochtend van 30 april 2007 begint de mobiele telefoon op mijn nachtkastje te rinkelen. Het is de a.s. vader om te melden dat de bevalling is begonnen en dat het fijn is als ik kan komen. Ik kom uit bed en kleed me aan en stap in de auto, onderweg naar weer een bevalling.

Als ik de verloskamer binnenstap ligt mevrouw in bed te huilen, ze kan de pijn niet meer verdragen. Ze heeft echter nog maar 4-5 cm ontsluiting en heeft dus nog wel een poosje te gaan. Ik stel voor dat ze uit bed komt en hangend op en aan het bed gaat het opvangen van de weeen stukken beter. Ze huilt niet meer en kan zich steeds beter ontspannen tussen de weeen door. Ook zit ze een tijd op de geboortebal de weeen op te vangen. Dit werkt heel goed omdat een vrouw zich niet tegen de weeen kan verzetten en "gedwongen" wordt in een wee mee te gaan.

De ontsluiting vordert gestaag en alleen de laatste cm. vangt ze in bed op. Dit zijn pittige weeen en lastig op te vangen. Maar na een uurtje flink puffen en zweten is er dan eindelijk volledige ontsluiting. Er mag geperst gaan worden. Verschillende houdingen worden geprobeerd, waaronder ook de baarkruk. Uiteindelijk wordt de baby op een prachtige zonnige ochtend op Koninginnedag in bed geboren. Het is een flinke jongen van ruim 9 pond. Daar heeft zijn moeder hard voor moeten werken. Als de baby na een poosje lekker aan de borst is geweest en aangekleed en wel bij zijn moeder in bed ligt zit mijn taak erop en ga ik voldaan in de auto terug naar huis.

Wat een bijzondere Koninginnedag!

Publiciteit

Eigenlijk is het wel een bijzondere combinatie. Zorg verlenen op een heel bijzonder en emotioneel moment en tegelijkertijd ook een zakenvrouw zijn.

Ik denk dat ik per jaar hooguit 10 bevallingen kan doen. Ik wil er volledig kunnen zijn voor het stel dat ik begeleid. Mensen moeten daar ook op kunnen rekenen. Toch ben ik ondertussen ook druk bezig om free publicity te genereren, zodat zwangeren mij beter kunnen vinden. Voer ik gesprekken met artsen en verloskundigen en vraag hen mensen naar mij door te verwijzen. De website is nog steeds goed bezocht en zodoende heb ik al contact gelegd met 2 zwangere stellen. Ach, mijn drive is op dit moment niet te stuiten. Mocht ik "nee" moeten gaan verkopen, dan kan ik mensen altijd nog doorsturen naar andere doula's

De geboorte van een doula

Afgelopen dinsdag 6 maart werd "mijn zwangere" ingeleid in het CWZ in Nijmegen. Ik had 's ochtends de kinderen naar school gebracht en was daarna mijn "doula-tas" klaar gaan maken. Alles stond klaar, ik hoefde alleen nog maar op telefoon te wachten. Ik ben gezellig met mijn zieke echtgenoot koffie gaan drinken en ja hoor, om 10.00 uur ging de telefoon. De a.s. papa meldde mij dat er matige weeen waren om de 5 minuten en dat het misschien slim was als ik die kant op zou komen. Ik ben in de auto gestapt en naar Nijmegen gereden. Onderweg kwam ik nog wel wat vertragende obstakels tegen zoals een tractor op de weg, wegwerkers die de weg versperren en een overvolle parkeerplaats bij het ziekenhuis. Uiteindelijk stond ik even voor 11.00 uur voor de juiste kraam-suite. Even een paar keer diep in- en uitademen, want je wilt niet als een hijgend paard binnen komen. Als ik binnen kom ligt ze aan het CTG en zijn er 2 verpleegkundigen en 2 artsen in de (kleine) ruimte aanwezig. Ik stel me aan iedereen voor als "Teddy Roorda, ik ben de doula". Er wordt 3 cm ontsluiting geconstateerd en de barende is erg blij met dit goede nieuws. Ze praat nog tussen de weeen door en meestal betekent dat dat de weeen nog goed te doen zijn. Dit verandert echter al snel. De weeen komen ook vlot sneller op elkaar en duren langer en doen meer pijn. Ik voorzie de barende van slokjes drinken, frisse snoepjes en geef vooral veel complimentjes. Ze doet het echt hartstikke goed. Ze blijft heel goed diep in de buik ademen en is ondertussen in de trance aan het raken. Tegen 12.00 uur zijn de weeen echt pittig en geeft ze ook aan een drukgevoel te hebben. Ik waarschuw de verpleging door op de rode knop te drukken. Ze willen de barende weer aan het CTG apparaat hebben, maar men kan de hartslag van de baby niet vinden en de barende ervaart het hele verhaal als bijzonder pijnlijk. Als even later de arts komt toucheren blijkt ze ruim 8 cm ontsluiting te hebben, die vordert onder de vingers van de arts. Er mag geperst gaan worden. Weg is de trance. Ineens zie ik daar een heel alerte barende vrouw, die zich afvraagt wat de arts nog met haar vinger doet daar in die vagina. En wat gaat ze met die spuit doen? Dan komt er echter een wee aan en kan ze gaan persen. Ik sta aan het hoofdeinde en ondersteun het hoofd van de barende. "Gaat goed hoor meid, je doet het hartstikke goed". Na 2 persweeen en veel zuchten wordt er een prachtig meisje geboren. Haar hoofdje vol met zwarte haren. Het is dan half 1 in de middag. Een supersnelle en mooie bevalling.

En de doula... die was aanwezig en dat was genoeg. Toen moeder en kind beiden gevoed en wel weer lekker lagen kon deze doula weer huiswaarts keren. Vol met adrenaline en een enorme ervaring rijker. Wat een geweldig beroep!

Wachtende doula

Ik ben op dit moment in afwachting van de bevalling van mijn 1e stage. Een leuk stel die hun 4e kindje verwachten. Mevrouw is vandaag de 40 weken alweer ruim gepasseerd en op weg naar de 41 weken.

Dat wachten is een belangrijk onderdeel van het doula-zijn denk ik. Vrouwen zijn met 40 weken uitgerekend, maar kunnen bevallen in een periode van 37 tot soms wel 43 weken. In het ergste geval betekent dat 6 (!) weken wachten. Ik loop nu al bijna 4 weken dag en nacht met de mobiele telefoon op zak en ben in afwachting van een enigszins onrustig telefoontje "Het is begonnen". Laat ik echter duidelijk zijn, het wachten is voor de zwangere in kwestie en haar gezin natuurlijk vele malen erger.

Ik blijf rustig wachten. Die baby komt wel een keer.....

Waarom een doula?

Waarom een doula?

We hebben in Nederland een goed verloskundig systeem waarin thuisbevallingen met de eigen verloskundige en kraamzorg mogelijk zijn. Waarom dan toch een doula bij de bevalling? Het grootste deel van de ontsluiting moeten de a.s. ouders vaak alleen door brengen, zowel thuis als in het ziekenhuis. Voor sommige mensen kan dit zorgen voor veel stress en spanning. Deze mensen hebben dan juist behoefte aan emotionele ondersteuning en veiligheid.
Effectiviteit van de doula
Onderzoeken (o.a. Klaus, Kennel en Klaus) tonen duidelijk aan dat de aanwezigheid van een doula een positief effect heeft op de bevalling.

• Korter durende ontsluitingsfase


• Er was minder vaak bijstimulatie met oxytocine nodig


• Er werd minder vaak ingeknipt


• Minder keizersneden


• Minder behoefte aan pijnstilling


• Meer tevredenheid (bij de vrouw)


• Vaker positieve moeder-kind-contacten en interacties twee maanden later


• Minder postpartumdepressie zes weken na de geboorte

Doula?

Je vraagt je misschien af: wat is een doula eigenlijk?

Een doula is een bevallingsbegeleidster, een ervaren vrouw, over het algemeen zelf ook moeder, die zwangeren en hun partners bij staat en ondersteunt bij zwangerschap, bevalling en kraamtijd. De doula geeft mentale ondersteuning, maar ze is geen vervanging van bijvoorbeeld een verloskundige of kraamhulp, want een doula biedt geen medische zorg. Haar taak ligt in de emotionele en praktische ondersteuning.

De doula blijft van het begin tot het einde bij de moeder, gedurende de gehele bevalling. Ook al duurt je bevalling 48 uur, de doula is er voor jou! Ze helpt je de rust te vinden om de bevalling zo goed mogelijk te laten verlopen, zoals jij dat graag wilt.